Debaty sejmowex906 Kadencja

Interpelacja w sprawie sytuacji osób będących jedynymi opiekunami dzieci niepełnosprawnych

   Szanowny Panie Premierze! Wychowanie dziecka niepełnosprawnego powoduje konieczność ponoszenia przez rodziców dodatkowych obciążeń i znacznych wydatków finansowych. Wpływa to niekorzystnie na ich sytuację materialną i powoduje duże trudności związane z leczeniem, nauką i rehabilitacją.    Elementarne zasady sprawiedliwości społecznej przemawiają za tym, aby te osoby były traktowane przez władze ustawodawcze w sposób szczególny. W dotychczasowych przepisach ustawowych funkcjonowało szereg uprawnień, ulg i świadczeń, które miały na celu udzielenie pomocy opiekunom dzieci niepełnosprawnych. Obecnie można zaobserwować niepokojącą tendencję zmierzającą do ich ograniczenia.    Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 grudnia 1998 r. nie przewiduje możliwości wcześniejszego przejścia na emeryturę jednego z rodziców wychowujących dziecko niepełnosprawne.    W poprzedniej ustawie z 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 maja 1989 r. taka możliwość istniała. Dawała ona szansę sprawowania w środowisku rodzinnym opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym, prowadzenia działań wspomagających proces wychowania, rehabilitacji i edukacji. Aktualna ustawa nie uwzględnia problemów rodzin z dzieckiem niepełnosprawnym i nie daje szans zaspokajania elementarnych potrzeb rozwojowych. Ogranicza także krąg osób uprawnionych do wcześniejszej emerytury ze względu na sprawowanie stałej opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym do osób urodzonych przed 1 stycznia 1949 r.    Prawo do świadczeń emerytalnych zachowują osoby, które w dniu 1 stycznia 1998 r. ukończyły co najmniej 45 rok życia, mają co najmniej 20-letni okres ubezpieczenia i za które ośrodek pomocy społecznej opłacał składkę na ubezpieczenie społeczne przed dniem 1 stycznia 1999 r.    Wprowadzone nowe uregulowania do ustawy o pomocy społecznej z 29 listopada 1990 r. (dla rodzin z dzieckiem niepełnosprawnym) pozwalają osobom niepracującym, które opiekują się dzieckiem specjalnej troski, ubiegać się o przyznanie stałego zasiłku. Stawiany jest jednak warunek nieprzekroczenia przez rodzinę określonego poziomu dochodu.    Powyższe rozwiązania są niezadowalające, a ponadto uruchamiają nierówny dostęp do świadczeń. Powiązanie w rodzinie świadczeń z dochodami ma z reguły charakter niestabilny i powoduje, że rodzina z dzieckiem niepełnosprawnym nie może mieć poczucia bezpieczeństwa.    Zarząd Główny Towarzystwa Przyjaciół Dzieci i Krajowy Komitet Pomocy Dzieciom i Młodzieży Niepełnosprawnej Ruchowo w imieniu 11 tys. dzieci niepełnosprawnych i ich rodzin zrzeszonych w 129 kołach pomocy dzieciom niepełnosprawnym ruchowo wnioskuje o znowelizowanie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.    Czy rząd, którym pan premier kieruje, uwzględni w swoich pracach w pełni uzasadniony wniosek zainteresowanych?    Poseł Izabella Sierakowska    Lublin, dnia 9 czerwca 1999 r.