Debaty sejmowex906 Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie funkcjonowania centrów kształcenia praktycznego

   Szanowny Panie Marszałku! W nawiązaniu do pisma pana marszałka z dnia 25 maja 2001 r. przesyłam odpowiedź na interpelację pana posła Kazimierza Sasa dotyczącą funkcjonowania centrów kształcenia praktycznego.    Centra kształcenia praktycznego są publicznymi placówkami oświatowo-wychowawczymi działającymi w oparciu o ustawę z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (DzU z 1996 r. nr 67, poz. 329, z późn. zm.) oraz ramowy statut centrum kształcenia praktycznego stanowiący załącznik nr 4 do rozporządzenia ministra edukacji narodowej z dnia 28 września 1993 r. w sprawie rodzajów, organizacji i zasad działania publicznych placówek oświatowo-wychowawczych (DzU nr 95, poz. 434, z późn. zm.)    Z dniem 1 stycznia 1999 r. samorząd szczebla powiatowego przejął prowadzenie ponadpodstawowych szkół zawodowych i placówek, stając się organem prowadzącym również dla centrów kształcenia praktycznego i centrów kształcenia ustawicznego. Wśród przejętych do prowadzenia szkół i placówek znalazły się również jednostki dotychczas prowadzone przez właściwych ministrów (np. szkoły i placówki rolnicze, leśne).    Odpowiadając na pytanie pana posła w sprawie terytorialnego usytuowania i przyporządkowania centrów kształcenia praktycznego, uprzejmie informuję, że w obecnym stanie prawnym istnieje możliwość zmiany organu prowadzącego w drodze porozumienia między powiatem i województwem samorządowym. Przepisy dotyczące zakładania i prowadzenia centrów kształcenia praktycznego nie określają miejsca, w którym są one organizowane. Większość tych placówek funkcjonuje na obszarach miast tylko ze względu na to, że powstawały one na bazie warsztatów szkolnych dużych zespołów szkół zawodowych. Kwestia dofinansowania bazy technodydaktycznej centrów kształcenia praktycznego została uwzględniona przy opracowywaniu budżetu resortu na rok 2001. Dofinansowanie i rozwój powyższych placówek stanowią jedno z zadań ˝Narodowego planu działań na rzecz zatrudnienia na latach 2000-2001˝, opracowanego na podstawie przyjętej przez Radę Ministrów w dniu 4 stycznia 2000 r. ˝Narodowej strategii wzrostu zatrudnienia i rozwoju zasobów ludzkich w latach 2000-2006˝. Ponadto dofinansowanie inwestycji czy remontów oświatowych, w tym centrów kształcenia praktycznego, z budżetu państwa jest możliwe w ramach limitu wydatków majątkowych ujętych na ten cel w ustawie budżetowej, tj. w budżetach właściwych wojewodów oraz w rezerwach celowych.    W ustawie budżetowej na rok 2001 w ramach rezerwy celowej budżetu państwa nr 17 ujęte środki, które przeznaczone mają być m.in. na wsparcie samorządów w realizacji zadań związanych z reformą edukacji, w tym na doposażanie centrów kształcenia praktycznego w pracownie, laboratoria, pomoce i materiały dydaktyczne w celu przygotowania tych placówek do wdrożenia nowego systemu potwierdzania kwalifikacji zawodowych.    Należy stwierdzić, że zaplanowane środki na dofinansowanie doposażenia centrów kształcenia praktycznego, z uwagi na ograniczone możliwości budżetu, są niewystarczające w stosunku do potrzeb zgłaszanych przez dyrektorów poszczególnych placówek. Środki na ww. cel mogą pochodzić również z innych źródeł, tj. od podmiotów, które są zainteresowane dobrym przygotowaniem przyszłej kadry, np. pracodawców, rejonowych i wojewódzkich urzędów pracy i innych.    Ponadto uprzejmie wyjaśniam, że finansowanie szkolnictwa zawodowego w roku 2002 będzie się opierało na subwencji oświatowej. Sposób jej naliczania będzie zależny od kształtu ustawy o finansowaniu JST, która jest przedmiotem prac Ministerstwa Finansów. W kolejnych latach system finansowania szkolnictwa zawodowego wymagać będzie szczególnej analizy w celu modyfikacji wskaźników, a także ewentualnego tworzenia rezerw wyrównawczych na wsparcie rozwoju nowego systemu edukacji, w tym zapewnienia wymaganych środków na doposażenie centrów kształcenia praktycznego.    Założeniem systemowym reformy edukacji w zakresie kształcenia zawodowego są szkoły prowadzące kształcenie zawodowe, które muszą zapewnić warunki do realizacji pełnego programu kształcenia w danym zawodzie. Pełny zakres zajęć praktycznych wymagać będzie nie tylko wykorzystania własnej bazy szkolnej, nawiązania szerokiej współpracy z innymi szkołami i placówkami, takimi jak centra kształcenia praktycznego, ale także powiązania z lokalnym rynkiem pracy. Tylko pracodawcy bowiem mogą zapewnić realizację kształcenia praktycznego w warunkach rzeczywistej pracy. W aktualnie przygotowywanych rozporządzeniach przepisów prawnych zawarte są odpowiednie możliwości realizacyjne.    Zgodnie z powyższymi założeniami centra kształcenia praktycznego powinny odgrywać istotną rolę w obszarze kształcenia zawodowego w zakresie zapewnienia jego kompleksowości, jakości i dostosowania do wymagań rynku pracy. Jako ośrodki nowoczesnego kształcenia, włączając się w rozwój i modernizację kształcenia zawodowego w ramach reformy systemu oświaty, powinny realizować zadania wielopłaszczyznowe, uwzględniając aspiracje edukacyjne młodzieży i dorosłych oraz możliwości ich zaspokojenia, a także struktury rynku pracy. Szczególnie istotne będą działania na rzecz podnoszenia kwalifikacji mieszkańców wsi i małych miast oraz szkolenia i przekwalifikowania osób bezrobotnych. W pełni drożne i elastyczne, dostosowane do całego systemu edukacji i do potrzeb gospodarki rynkowej kształcenie, dokształcanie i doskonalenie zawodowe prowadzone przez centra może zostać osiągnięte poprzez:    - podnoszenie ich merytorycznego poziomu przez doposażenie i usprawnienie działania,    - zróżnicowanie ofert edukacyjnych wynikające ze zmiany potrzeb społeczno-gospodarczych,    - indywidualizację drogi edukacyjnej przez zróżnicowanie form i metod kształcenia, w tym kształcenia modułowego, dokształcania i doskonalenia.    Obecnie w systemie oświaty publicznej funkcjonuje 89 centrów kształcenia praktycznego (w tym 27 w szkolnictwie rolniczym).    Podstawowe zadania CKP w obecnej i nowej strukturze systemu oświaty szkolnej to:    - szkolenie praktyczne uczniów i młodocianych pracowników,    - organizowanie egzaminów z nauki zawodu i przygotowania zawodowego dla uczniów szkół zawodowych, a w przyszłości - egzaminów potwierdzających kwalifikacje zawodowe,    - doskonalenie nauczycieli w zakresie nowoczesnych technik i technologii wytwarzania oraz technik kształcenia zawodowego, np. w układzie modułowym,    - usługi szkoleniowe dla różnych podmiotów i instytucji rynku pracy,    - organizowanie dla osób dorosłych (w tym niepełnosprawnych) kursów podwyższających kwalifikacje lub umożliwiających przekwalifikowanie,    - realizowanie zadań edukacyjnych zleconych przez organ prowadzący,    - organizowanie konsultacji, lekcji innowacyjnych oraz spotkań szkoleniowych dla nauczycieli,    - organizowanie konferencji metodycznych i ˝warsztatów szkoleniowych˝ dla nauczycieli zajęć praktycznych i technicznych, szkół podstawowych technicznych i ogólnokształcących,    - poradnictwo techniczne i współpraca ze wszystkimi typami szkół zawodowych,    - współdziałanie z organizacjami społecznymi, technicznymi i innymi placówkami.    Z uwagi na powyższe oraz mając na względzie pozytywne efekty działalności tego typu placówek, uznaje się za wskazane kontynuowanie tworzenia sieci centrów kształcenia praktycznego, ich unowocześniania, co jest ściśle związane z dostosowywaniem kształcenia zawodowego do zmieniających się warunków społeczno-gospodarczych kraju oraz wymogów rynku pracy. Centra przewidziane są jako jedno z głównych ośrodków kształcenia zawodowego po wprowadzeniu reformy oświatowej. Mają one realizować wiele zadań edukacyjnych na rzecz szkół zawodowych w danym regionie.    Wybór zadań edukacyjnych realizowanych w tego typu placówkach zależy od poziomu wyposażenia i posiadanej przez poszczególne placówki kadry. Decyzję w tym zakresie podejmuje organ prowadzący w porozumieniu z dyrektorem placówki. Resort edukacji uważa, że centra kształcenia praktycznego winny dążyć do kształcenia w wielu branżach i w jak największym zakresie. Należy podkreślić, że spośród obecnie już powołanych tego typu placówek kilka centrów wielobranżowych realizuje szeroki zakres zadań edukacyjnych z obszaru edukacji zawodowej i nie wymaga zmiany nazwy, a jedynie nowoczesnego doposażenia i wysoko kwalifikowanej kadry w poszczególnych placówkach, aby mogły realizować zadania edukacyjne zgodnie z zapotrzebowaniem środowiska lokalnego.    Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, jednocześnie serdecznie dziękuję panu posłowi za wyrażoną troskę o sprawy oświaty zawodowej.    Z poważaniem    Podsekretarz stanu    Wojciech Książek    Warszawa, dnia 4 czerwca 2001 r.