Debaty sejmowex906 Kadencja

Interpelacja w sprawie likwidacji różnic między ustawą o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych a ustawą o emeryturach i rentach w zakresie kryteriów zdobywania prawa do zasiłków i dodatków pielęgnacyjnych

   Ustawa z dnia 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych przewiduje zasiłki pielęgnacyjne dla osób, które ukończyły 75 lat lub są niepełnosprawne w stopniu znacznym. Podstawą do jego uzyskania jest dokument stwierdzający wiek oraz orzeczenie o niepełnosprawności wydane na zasadach i w trybie określonym w przepisach o zatrudnieniu i rehabilitacji osób niepełnosprawnych. W świetle przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych do znacznego stopnia niesprawności zalicza się osobę niezdolną do podjęcia zatrudnienia, zdolną do wykonywania zatrudnienia w zakładach pracy chronionej albo w zakładzie aktywizacji zawodowej. Do orzekania o stopniu niepełnosprawności ustawa ta powołała powiatowe zespoły funkcjonujące przy powiatowych centrach pomocy rodzinie oraz - jako druga instancja - zespoły wojewódzkie. Z kolei w ustawie o emeryturach i rentach z FUS przewidziany jest dodatek pielęgnacyjny do emerytur i rent dla osób powyżej 75 lat albo jak które zostały uznane za całkowicie niezdolne do pracy i samodzielnej egzystencji. O niezdolności do pracy osób ubiegających się o te świadczenia orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Z powyższego wynika zróżnicowanie ustawowe kryteriów oceny stanu zdrowia w zależności od tego, czy osoba zainteresowana ubiega się o dodatek, czy też o zasiłek pielęgnacyjny. Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej sankcjonuje orzeczenia lekarza orzecznika, mówiąc, że orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy jest traktowane na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Analogicznej zasady nie przewidują ustawy o emeryturach i rentach z FUS. W związku z tym osoby pobierające emerytury lub renty i mające już stwierdzoną niepełnosprawność w stopniu znacznym, występując o przyznanie dodatku pielęgnacyjnego są kierowane na badania w celu ustalenia istnienia całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji. Problem powstaje, gdy zainteresowany ma stwierdzoną niepełnosprawność w stopniu znacznym, a lekarz orzecznik nie stwierdzi całkowitej niezdolności do pracy. Organ rentowy odmawia w takiej sytuacji przyznania dodatku pielęgnacyjnego.    W związku z tym zapytuję: Czy podziela pan premier uwagi o negatywnych skutkach dotyczących różnic między ustawą zasiłkową a ustawą o emeryturach i rentach w zakresie kryteriów nabywania prawa do zasiłków i dodatków pielęgnacyjnych?    Jakie działania podejmie ministerstwo dla ograniczenia tej sytuacji?    Poseł Ryszard Brejza    Inowrocław, dnia 7 czerwca 2000 r.